Hani birini cok seversin ama ona soyleyemezsin, on dakikada bir merak edip profiline bakarsın. Bi kızla konustugunda veya bi kız durumunu bile begendiğinde deliye donersin ’ Acaba nerden tanıyo? Aralarında bi şey mi var? uzak dur onda...n ! ’ dersin icinden. Ama icinden. Gidip kıza soyleyecek cesareti bulamazsın. Ya o duyarsa herkese rezıl olurum ! Ona rezil olurum ! diye paranoyaklaşmaya başlarsın.

Bi kaç kez cesaretini toplayıp ’ selam ’ yazmıssındır hani, ilk 5 dakika cevap vermesini beklersin, sonraki 10 dakika gormemistir dersin, sonraki yarım saattese seni takmadıgını anlarsın ve dunyan basına yıkılır. Dunyadaki sen haric herkese cevap vermis ama sana cevap vermemis gibi hissedersin. Senin yazdıgını gorup ’ off bu salak kim be siktir git ’ dediğini dusunursun kendini daha kotu hissedersin.

Her dısarı cıktıgında onu gorme ihtimalini dusunerek suslenirsin sacını yaparsın vs. vs. etrafına bakınıp salına salına yurursun. Ama o orda degildir. Senin varlıgından bile haberi yoktur. Hicbir zaman onu goremicem dersin her gece onu bir kez görmek icin dua edersin. Ama o kesinlikle senin en pasaklı oldugun gun gorecektir, belkide ayıcıklı pijamalarınla bakkala giderken…

Sonra onun iliskisi olur. Sok olursun, afallarsın. Boyle bi şey olucagını beklersin ama yediremezsin, kabullenemezsin işte. İkisinin fotograflarına bakarsın, birbirlerine yazdıkları komik, vıcık vıcık ask dolu romantik seyleri okursun miden bulana bulana. Aglaya aglaya. Neden ? diye sorarsın kendine. Neden ben değilde o ? diye.

Sonra ayrılırlar sen sevinirsin. Ama yine senin varoldugundan bi haberdir. Ama olsun dersin en azından kimsenin değil. Asık olunca ya da asık oldugunu sanınca boyle olursun iste. :(